Όταν ο πατέρας μου διάβασε την «Παιώνια»

Στην παρουσίαση του βιβλίου μου Παιώνια, συνέβη κάτι που δεν περίμενα.

Ο πατέρας μου, 91 ετών σήμερα, σηκώθηκε να μιλήσει.

Δεν γνώριζα τι θα πει. Δεν είχαμε προετοιμάσει τίποτα μαζί. Καθόμουν και τον άκουγα όπως όλοι οι υπόλοιποι στην αίθουσα.

Και κάπου εκεί, ένιωσα πως άκουγα την Παιώνια μέσα από τα μάτια ενός αναγνώστη.

Ξεκίνησε λέγοντας πως, όταν πρωτοείδε τον τίτλο του βιβλίου, αναρωτήθηκε τι σχέση μπορεί να έχει ένα βιβλίο με ένα λουλούδι.

Το άφησε στην άκρη.

Όμως αργότερα, λίγο πριν κοιμηθεί, θυμήθηκε μια εικόνα που είχε δει χρόνια πριν: έναν σπόρο που ξεπρόβαλλε αργά από το χώμα, μεγάλωνε, άνοιγε τα πέταλά του και σκόρπιζε το άρωμά του παντού.

Κάτι μέσα του τον έκανε να επιστρέψει στο βιβλίο.

Άρχισε να το διαβάζει.

Στην αρχή γρήγορα.

Έπειτα πιο προσεκτικά.

Και κάπου εκεί συνάντησε τις σελίδες με τίτλο «Παύση για Στοχασμό».

Όπως παραδέχθηκε ο ίδιος, αρχικά τις προσπέρασε.

Μέχρι που κατάλαβε ότι δεν ήταν ερωτήσεις για να απαντηθούν γρήγορα.

Ήταν προσκλήσεις για να κοιτάξει κανείς μέσα του.

«Κάθε ερώτηση αποτελεί ένα φιλοσόφημα», είπε.

«Έναν εσωτερικό κόσμο που σου λέει: διάβασέ με, ερμήνευσέ με, μάθε με και θα μάθεις τον εαυτό σου».

Και τότε σταμάτησε να κάνει ανάγνωση.

Άρχισε να κάνει μελέτη.

Αυτή η διάκριση άγγιξε βαθιά την καρδιά μου.

Γιατί αυτό ακριβώς ήθελα να είναι η Παιώνια.

Όχι ένα βιβλίο που απλώς διαβάζεται.

Αλλά ένα βιβλίο που συνοδεύει τον αναγνώστη σε έναν εσωτερικό διάλογο.

Ένα βιβλίο που δεν προσπαθεί να δώσει όλες τις απαντήσεις, αλλά να δημιουργήσει χώρο για ερωτήσεις.

Υπήρχε όμως ένα ακόμη σημείο της ομιλίας του που με συγκίνησε περισσότερο από όλα.

Θυμήθηκε μια στιγμή από τα παιδικά μου χρόνια.

Όταν ήμουν μικρή, δυσκολευόμουν να συγκεντρωθώ. Το μυαλό μου ταξίδευε συνεχώς.

Και εκείνος, όπως συμβαίνει σε πολλούς γονείς, προσπαθούσε να καταλάβει γιατί.

Με μεγάλη ειλικρίνεια μοιράστηκε ένα περιστατικό που τον είχε σημαδέψει και τον είχε κάνει να μετανιώσει.

Και μετά είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ:

«Τότε δεν αναρωτήθηκα τι απασχολεί αυτό το παιδί. Τι έχει μέσα στην ψυχή του. Γιατί αφαιρείται τόσο εύκολα. Την απάντηση τη βρήκα μέσα σε αυτό το βιβλίο».

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η Παιώνια είχε ήδη πετύχει τον σκοπό της.

Όχι επειδή συμφώνησε κάποιος με όσα έγραψα.

Όχι επειδή του άρεσαν οι λέξεις.

Αλλά επειδή δημιούργησε κατανόηση.

Μια νέα ματιά.

Μια διαφορετική ανάγνωση της ανθρώπινης εμπειρίας.

Στο τέλος της ομιλίας του αναφέρθηκε σε μια φράση από τον επίλογο:

«Οι ρίζες σου είναι πάντα δυνατές, η καρδιά σου είναι ανοιχτή και η ψυχή σου είναι έτοιμη για ό,τι ανθίσει στη συνέχεια.»

Και τότε έκανε κάτι που μόνο ένας πατέρας θα μπορούσε να κάνει.

Αντέστρεψε τα λόγια μου.

Είπε:

«Η Παιώνια ζει από τη γυναίκα, όχι η γυναίκα από την Παιώνια.»

Δεν ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο για έναν συγγραφέα από το να βλέπει το έργο του να αποκτά δική του ζωή μέσα στην καρδιά ενός αναγνώστη.

Και δεν ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να ακούει αυτά τα λόγια από τον ίδιο του τον πατέρα.

Φεύγοντας από εκείνη την παρουσίαση, κράτησα κάτι πολύ σημαντικό.

Αν αποφασίσετε κάποια στιγμή να διαβάσετε την Παιώνια, μην τη διαβάσετε βιαστικά.

Μην ψάξετε να βρείτε μόνο την ιστορία.

Σταθείτε στις ερωτήσεις.

Σταθείτε στις παύσεις.

Σταθείτε στις στιγμές που κάτι μέσα σας αντιστέκεται ή συγκινείται.

Γιατί ίσως τελικά η Παιώνια να μην είναι ένα βιβλίο για ένα λουλούδι.

Ίσως να είναι ένα βιβλίο για όλα όσα μπορούν να ανθίσουν μέσα μας όταν βρούμε το θάρρος να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά.

Με αγάπη,

Αφροδίτη Οικονομάκου
Συγγραφέας της Παιώνιας 🌸